ColaboraciónsOpiniónPremio Literario M. Tremiñá

O gato con botas e o seu gran dó

Relato de Gervasio Moral Corzo, ganador do 3º premio no VIII Concurso Literario de Lingua Galega do Mercado Medieval de Tremiñá-Veigamuíños na categoría de 18 a 100 anos

Todo seguía igual no país de moi, moi afastado. Shrek, aínda que xa tiña volto o bosque para gozar da Ciénega, da súa muller e dos seus tres fillos, agora mesmo, encontrábase en Palacio axudando o rei Arturo nos asuntos de Estado.
Asno seguía facendo de papa-burro cos seus fillos, que cada día que pasaba por eles, se estaban a facer máis grandes e travesos.
Fiona facendo de mamá, e namorada ata as pestanas do seu home Shrek. De vez en cando os dous rifaban, pero de contado facían as paces e se daban uns bicos; que. pa que .
Falta falar do noso intrépido amigo, O Gato con Botas, ¡ Como no !; Facendo das súas no pobo de: Moi moi afastado. Non paraba de namorar e roubarlle bicos e corazóns a tódalas mociñas gatuñas. Estaba feito todo un Don Xoán gatusón. Pero pronto, moi pronto ao noso colega esperáballe una visita e unha viaxe inesperados.

A nosa historia da comezou un día de Primavera, pola maña cedo; era sábado, xa comezaba a saír o sol, e notábase que ia ser un deses días alegres e cheos de luz e cor. O noso amigo Gato estaba a roldar os tellados do pobo en busca algunha gatiña rubia ou quizás morena, a que ligar. De súpeto, tres gatos forasteiros urxiron coma quen di, da nada, e coas súas espadas desenvaiñadas foron a polo Gato con botas. Gato vindos vir, sacou tamén a súa espada e preparouse para a loita.

Os tres forasteiros, espadachíns como o que máis, deixaron chocar as súas espadas sobre o doce aceiro da espada de Gato, que era tan Boo espadachín coma eles, si non o mellor. Foi una loita sin tregua, nin cuartel, con golpes de espadas, golpes, arañazos e un senín de palabrotas, ditos por todos eles, que veño ben a non mencionar, pois máis que palabras e maullidos, das súas bocas saían insultos bárbaros e espantosos que queira Deus, que eu o narrador non os volva na miña mente a recordar.
Gato dáballas e desexabaseas na pelexa, pois ahunque era moi bó coa espada, eles eran tres. Loitaron sen cansazo, saltando tellados, himeneos e terrazas. Pero vendo que non podía con eles, decidiu poñer terra de por medio e como coñecía moi ben o térreno, decidiu darlles esquinado. Colleu carreilla Tellado abaixo, e abalanzouse rodando sobre o felino máis grande, e coma si de una tirada de bolos se tratara, fixo pleno, pois os outros viñan detrás e: (buuún) premio; logrou tombalos, o que lle permitiu un momento de respiro na pelexa, que moi astutamente utilizou para abrir o tragaluz do tellado onde estaban, e colarse dentro de unha casa. Era a casa de Xusepe, o barbeiro do pobo. Baixou as escaleiras de dous pisos deslizándose pola barandilla, en un abrir e cerrar de ollos, xa estaba no ráiano, meteuse na trameilla para gatos que estaba na porta de entrada, e xa fora, colouse polo alcantarillado do pobo, en dirección a Palacio. Por fin déralles esquinado.

Xa en Palacio, contóullelo sucedido os seus amigos Shrek e Asno.
– Gato isto éche moi estraño, pois en Moi moi Líxano, nunca tivemos problemas desta índole – dixo Shrek ( Os espadachíns eran Italianos). E é que ademais hoxe chegou a Palacio, unha carta para Tl procedente de Venecia.
– Isto todo che está ben empelado Gato, por andar de picos pardos. Seguro que lle ligaches a noiva a outro; así que ti só chas arregoas, eu paso.- dixo Asno.
Gato, moi nervioso abriu a carta, e púxose a ler en voz alta: “ Meu querido Gatusín, fai anos que non nos vemos, pero nunca te esquezerei, e creo que nunca o farei. E necesario que nos vexamos en Venecia de contado. O teu querido amor “ Priscila “.
Os tres amigos uns días mais tarde, e xa o oscurer estaban entrando no Gran Canal de Venecia en barco. A única luz que lles acompañaba era a da lúa, e a das farois de carburo, luces endebles e chispeantes. Dábanlle a cidade un toque de misterio e romanticismo únicos. O alba levantáronse e dirixíronse a Praza de San Marcos, en busca de Priscila.
– Teño fame.- dixo Asno.
– Pois aguántate.- dixo Shrek.
– Temos tempo, podemos ir comer algo o mercado, e así verei un pouco da cidade. – díxolles O Gato con Botas. Venecia era preciosa, coas súas calles empedradas; e os seus edificios erguidos sobre a auga. As calles eran canais cheos de auga. A xente paseábase en barcas, as cales aquí recibían o nome de góndolas. ( Dúas horas máis tarde …) xa estaban diante da catedral. Dentro estaba a Gata da carta. Era moi fermosa, de melena larga, de cor rubio. Era una gatiña Persa. Fixéronse as presentacións e ela puxos o corrinte de todo: – O meu amo o señor Bispo faleceu fai un mes, e deixoume toda súa herdanza. Pero para que pase o meu poder, teño que casarme e ter fillos. Si non o fago antes dun ano, a fortuna recaerá nas mans de Rubiales. –
– ¿ quén é ese Rubiales? – Preguntou Shrek.
– É o segundo gato da casa. Éche un gato ratoeiro, egoísta, vago, e ruín que busca quedarse con todo. E claro el supuxo que eu casaría contigo. Por iso mandou eses tres secuaces a por ti.
– Eu, eu, eu, voume pa miña casa, – dixo Asno – . que, os italianos pínchante coma si foses una salchicha, e teime dito que lles gusta a carne de asno a parrilla.
-Tranquilízate Asno,- díxolle Shrek, – si permanecemos xuntos, nada malo nos vai pasar. Ademais o noso colega necesítanos e non vamos a deixalo só. Xuntos ata o final.

Gato xa non o tiña tan claro. Estaba moi ledo de haber volto a Venecia a carón do seu grande amor; pero iso de que catro individuos desexasen velo baixo terra, xa non tiña tanta graza pero decidiu que tiña que dar a cara. Pediulle a Priscila que falara con Rubiales, e lle dese o recado que se baterían en duelo, alí mesmo na Praza San Marcos, a media noite. E como non se fiaban del, idearon un plan: Shrek e Asno agocharíanse preto da Plaza nalgún calello. Priscila subiríase o alto do campanario.
As doce en punto chegou a praza Rubiales. Era un gato alto, escuálido, e ia vestido de esmoquín, con paxariña incluída.
– Prego, vamos a lucharen canto antes, gato aldente – dixolle Rubiales.
– Huiii! O que me acaba de chamar o macarroni este. Veña que vas probar o frío aceiro da miña espada – dixolle Gato, moi enfadado.
– Anda si temos un gatiño peleoni, anque mas que gato pareches oso di peluche soni sombreiro e botas negras de estilo mandarín. – burlouse Rubiales mofándose del.

Desenvaiñaron e deu comezo a pelexa. Os dous eran bos manexando a espada. Gato recibiu clases dun mestre da esgrima en París. Rubiales como pertencía a clase social do alto clero, non lle resultara nada difícil pagar os mellores Mestres de Florencia, para que lle deran clases. E mentres estes dous espadaban os nosos dous amigos vixiaban as rúas que daban a praza. De súpeto , un silvado que proviña do alto do campanario chamoulle a atención. Era Priscila que lles estaba avisando dalgún perigo.¿Pero cál?. Polo calello do fondo, acercábanse cas espadas en alto os tres secuaces de Rubiales. Pero cortáronlle o paso. Asno soltoulle tal couce a un deles, que este, saíu despedido polo aire, ata cas súas costelas tropezaron ca roda dun carruaxe. Perdeu o coñecemento e xa non se levantou máis. Shrek fíxose cargo dos outros dous. Aproveitando a escuridade dende estaba, agárroos pola cabeza e levantados do chan díxolle: – ¿gústavos ver paxariños? – e fixo cas súas cacholas chocasen con forza. Xa non van dar tampouco máis a lata.
Mentres sucedía isto, nun extremo da praza, no outro, Gato e Rubiales seguían engarzados na disputa. Espadaban sen parar tirando sillas, mesas e todo o que se lles poñía polo medio… De súpeto Gato fixo un xiro en zigzag coa súa espada, e logrou ca de Rubiales caera o chan; e o mesmo tempo alargou o seu pé esquerdo, e o gato Veneciano caeu de costas as duras fosetas de mármore. Indefenso e ca punta da espada apertándolle a gorxa decatouse que chegara o seu fin. Estaba a sentir o frío aceiro, e bastaba un simple empuxón, e a punta atravesaríalle o pescozo igual que un cóitelo corta o queixo. Cerrou os ollos, suspirou e quedouse inmóbil, dándose por vencido. Pero escoitou un berro: …
– ¡ Nooo. Para !.¿ Non o fagas, por favor ¿.- Era a voz de Priscila, que viña correndo, acompañada de dous alguacís, que estaban o tanto de todo, e que tiñan visto todo desde o campanario. Gato enfundou a espada. Eles leváronse esposado a Rubiales e os seus secuaces o calabozo. ( Estaríanche un Boo tempo a sombra ). Shrek e Asno abrazábanse e brincaban de ledicia. Priscila e Gato miráronse, sorriron, e fundíronse nun bico a mar de apaisado. Todo rematara ben. Moi ben.
A maña seguinte Rubiales xa tiña confesado. O seu plan era liquidar a Gato, e obrigar a Priscila a casaren con el; para un tempo despois desfacerse dela. Así él, sería dono e señor de todo. Pero grazas os nosos Meus, o seu plan foise o traste.
Mais tarde, xa no porto e a intres de partir, o Gato con botas, dáballe una noticia. – Oe Meus, eu quedo en Venecia. Creo que xa vai sendo hora de que sente a cachola; e forme una familia. Shrek e Asno non dixeron nada. Abrazáronse, estreitaron as mans e desexáronse boa sorte.
Xa a bordo do barco, Asno di: – Ti sabes Shrek que é o que vou votar de menos?.
– Si, o noso meu.
– Non, o que sinto éche irme de Italia sen ter comido algunha das súas pizzas.
– Non te preocupes; cando cheguemos a casa , pedímoslle a Fiona que nos prepare unha “ made in la Ciénaga”.
-Mellor que sexan duas.
Asno; ¡ Non te pases!.
– Vale, unha. Pero que sexa moi grande………

Artigos relacionados

Back to top button

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies.
Pinche el enlace para mayor información. También puede consultar aquí nuestra política de protección de datos

ACEPTAR
Aviso de cookies
Close