ColaboraciónsOpiniónPremio Literario M. Tremiñá

Premio Literario M. Tremiñá 2014- categoría C

Categoría C: de 18 a 100 anos

1º Premio: Carlos Méndez Leis

Face ou envés

O fluído escorríalle con inusitada urxencia tinguindo de morno vermello o traxecto. Ao redor dos seus pés, incrédulos os ollos, a incipiente e viscosa mancha virouse púrpura poceira.

Non moi lonxe, na traseira da berlina oficial, o ministro atendía unha chamada procedente de Reino Unido:

– (…)

– Xa o sei papá. Sei que fixen o correcto; que non debía telo. Pero iso non me fai sentir mellor -na gorxa da filla os amortecidos laios tornaron en pranto amargo. As súas bágoas naufragaban en impolutas sabas de algodón.

Mentres, baixo a fría luz da mañá e a mirada aterrada dos transeúntes, a escasa distancia da clínica ilícita, a vida de Rocío mergullábase no seu sangue.

 

2º Premio: Gervasio Moral Corzo

Un canto a Galiza, un canto á muller galega medieval

 

Eu canto a Galiza

eu canto a muller galega,

unha cantiga chea de amor,

una cantiga chea de felicidade.

 

Galiza terra de meigas,

Galiza terra de costas,

bañadas polo mar;

prados, ríos, arboredas,

gando pastando desde a mañá.

 

Terra de condes, marqueses,

agricultores, abades, frailes,

e xente de a pé, e as mulleres:

esa casta de mulleres; mulleres, das que temos que falar…

 

Muller galega, de alta casta,

ti lóitache, ti peléxache

ca noite e mailo día,

e co teu suor sácache

a túa familia adiante.

 

 

Mulleres de campo, do mar

e da montaña,

que non tedes medo a nada.

 

Traballabades de sol a sol,

velabades na casa de lúa a lúa.

 

Moito sufristeis, moito pelexasteis

estruxabais; e vos estruxaban,

mallabades; e vos mallaban,

arabais; e vos araban.

 

As cabras, as vacas e os porcos foron os vosos mestres,

o centeo e o trigo os vosos libros,

o campo a vosa escola,

e a aira a vosa festa.

 

Aprendisteis a obedecer,

aprendisteis a calar;

aprendisteis a odiar en silencio

E aprendisteis a loitar ata o último dos vosos alentos.

 

Pola mañá muxiades,

o mediodía guisabades,

pola tarde regabais

e pola noite enfiabais

a carón da vela,

vendo brincar aos cativos.

 

Vos mulleres galegas, que,

coas vosas mans, fixesteis

desta terra, unha nación grande.

 

O mar fíxovos chorar,

o mar fíxovos enviuvar,

tamén vos fixo ser duras,

e o corazón envenenar.

 

Nos vos aprenderon a ler,

non vos aprenderon a escribir,

pero aprendisteis a perdoar,

a querer e a sorrir.

 

Para os vosos fillos:

mil bicos, mil abrazos, mil caricias,

eran o voso credo e a vosa oración

a vosa feliz canción.

 

Un pulso bótastelle a fame,

o frío un forte empuxón;

un credo para a enfermidade

contra a morte, abrazo e compaixón.

 

Deuses non erades,

homes tampouco,

pero algo divino en vos había

que non tiña explicación.

 

O voso pelo volveuse branco,

a cara, as mans e o corpo arrogou,

pero intactos están

a vosa alma e mailo corazón.

 

Polvo erais, e a terra volvisteis,

Pero o voso alento aquí perdura

Xeración tras xeración.

 

Dedicación a tódalas mulleres galegas.

 

Artigos relacionados

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Back to top button

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies.
Pinche el enlace para mayor información. También puede consultar aquí nuestra política de protección de datos

ACEPTAR
Aviso de cookies
Close