ColaboraciónsOpiniónPremio Literario M. Tremiñá

Premio Literario M. Tremiñá 2014- categoría C

Categoría C: de 18 a 100 anos

1º Premio: Carlos Méndez Leis

Face ou envés

O fluído escorríalle con inusitada urxencia tinguindo de morno vermello o traxecto. Ao redor dos seus pés, incrédulos os ollos, a incipiente e viscosa mancha virouse púrpura poceira.

Non moi lonxe, na traseira da berlina oficial, o ministro atendía unha chamada procedente de Reino Unido:

– (…)

– Xa o sei papá. Sei que fixen o correcto; que non debía telo. Pero iso non me fai sentir mellor -na gorxa da filla os amortecidos laios tornaron en pranto amargo. As súas bágoas naufragaban en impolutas sabas de algodón.

Mentres, baixo a fría luz da mañá e a mirada aterrada dos transeúntes, a escasa distancia da clínica ilícita, a vida de Rocío mergullábase no seu sangue.

 

2º Premio: Gervasio Moral Corzo

Un canto a Galiza, un canto á muller galega medieval

 

Eu canto a Galiza

eu canto a muller galega,

unha cantiga chea de amor,

una cantiga chea de felicidade.

 

Galiza terra de meigas,

Galiza terra de costas,

bañadas polo mar;

prados, ríos, arboredas,

gando pastando desde a mañá.

 

Terra de condes, marqueses,

agricultores, abades, frailes,

e xente de a pé, e as mulleres:

esa casta de mulleres; mulleres, das que temos que falar…

 

Muller galega, de alta casta,

ti lóitache, ti peléxache

ca noite e mailo día,

e co teu suor sácache

a túa familia adiante.

 

 

Mulleres de campo, do mar

e da montaña,

que non tedes medo a nada.

 

Traballabades de sol a sol,

velabades na casa de lúa a lúa.

 

Moito sufristeis, moito pelexasteis

estruxabais; e vos estruxaban,

mallabades; e vos mallaban,

arabais; e vos araban.

 

As cabras, as vacas e os porcos foron os vosos mestres,

o centeo e o trigo os vosos libros,

o campo a vosa escola,

e a aira a vosa festa.

 

Aprendisteis a obedecer,

aprendisteis a calar;

aprendisteis a odiar en silencio

E aprendisteis a loitar ata o último dos vosos alentos.

 

Pola mañá muxiades,

o mediodía guisabades,

pola tarde regabais

e pola noite enfiabais

a carón da vela,

vendo brincar aos cativos.

 

Vos mulleres galegas, que,

coas vosas mans, fixesteis

desta terra, unha nación grande.

 

O mar fíxovos chorar,

o mar fíxovos enviuvar,

tamén vos fixo ser duras,

e o corazón envenenar.

 

Nos vos aprenderon a ler,

non vos aprenderon a escribir,

pero aprendisteis a perdoar,

a querer e a sorrir.

 

Para os vosos fillos:

mil bicos, mil abrazos, mil caricias,

eran o voso credo e a vosa oración

a vosa feliz canción.

 

Un pulso bótastelle a fame,

o frío un forte empuxón;

un credo para a enfermidade

contra a morte, abrazo e compaixón.

 

Deuses non erades,

homes tampouco,

pero algo divino en vos había

que non tiña explicación.

 

O voso pelo volveuse branco,

a cara, as mans e o corpo arrogou,

pero intactos están

a vosa alma e mailo corazón.

 

Polvo erais, e a terra volvisteis,

Pero o voso alento aquí perdura

Xeración tras xeración.

 

Dedicación a tódalas mulleres galegas.

 

Artigos relacionados

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Back to top button
Close