ColaboraciónsOpiniónPremio Literario M. Tremiñá

A viaxe de Carolina

Relato de María Álvarez Delgado, ganadora do 1º premio no VIII Concurso Literario de Lingua Galega do Mercado Medieval de Tremiñá-Veigamuíños na categoría de 11 a 18 anos

As viaxes poden ser moi diferentes. Podes ir en avión, tren, autobús…; poden ser por motivos de traballo, vacacións, buscar unha vida mellor…

Esta historia é para buscar unha vida mellor.

Había unha vez unha nena de trece anos chamada Carolina, era alta, delgada, tiña o pelo longo e con tirabuzóns e os ollos de cor mel. Vivía nunha pequeña casa coa sua nai Sandra, o sue pai Carlos e o sue irmán pequeño Juan, de cinco anos. O seu país non era moi rico, e era pequeño e indefenso. Un día enteráronse de que ía empezar unha guerra dentro de moi pouco, e Sandra e Carlos decidiron que polo seu ben e o dos seus fillos deberían marchar de alí, e viaxar a outro país con mellor vida. Pola noite recolleron as cousas necesarias, comida, roupa, tendas de campaña e diñeiro, e a mañá seguinte empezaron a suá viaxe cara unha vida mellor. Como non tiñan coche nin medio de transporte tiveron que ir andando. Sandra e Carlos tiñan unha gran preocupación, que os seus fillos non conseguesen chegar sans e salvos ao novo país, pero Carolina e Juan non o sabían, nin sequera sabían porque estaban facendo esa viaxe, pero o que sí sabián, era que se os sues país tomaran esa decisión e non lla dixeran, sería para protexelos. Só comían a hora de xantar e cear, porque tiñan a comida xusta para esa viaxe, Sandra e Carlos repartían as raccións, mais se un dos seus fillos quedaba con fame eles dábanlles unha parte da sua ración. Procuraban andar a paso lixeiro para alexarse pronto da guerra e chegar canto antes. Polas noites montaban dúas tendas de campaña, na que nunha dormían os pais e noutra os fillos.

Carolina era moi boa, non soía replicarlle aos seus pais, pero esa viaxe era un misterio para ela e quería resolvelo, por iso, decidiu preguntarlles. Eles pensaron que tiña dereito a sabelo porque xa era maior e madura como para saber afrontar a situación. Cando terminaron de contarllo a Carolina dixo que ela faría todo o posible para axudar. Carolina sabía que ela podería conseguilo pero preocupáballe o seu irmán , él era moito máis pequeño ca ela. Sempre que o seu irmán estaba canso, ela axudábao e animábao, porque a pesar de que sempre se pelexaban, queríanse moito.

Tardaron un longo mes en chegar, pero cando chegaron, aledáronse moito. O que primeiro fixeron foi rexixtrarse nese país; despois os seus pais recorreron a cidade en busca dun lugar para aloxarse. Atoparon un pequeno piso con dous dormitorios, un cuarto de baño, unha cociña e un salón. Os seguintes días Sandra e Carlos buscaron un traballo, ao final atoparaon uns traballos decentes, Sandra de camareira e Carlos de repartidor de pizzas; mentres que Carolina coidaba de Juan. Despois de varios meses conseguiron aumentar o seu diñeiro e polo tanto mellorou a súa vida. En septembro Carlos e Sandra decidiron que Carolina e Juan deberián ir a escola e os meteron nunha escola pública.

Despois dunha dura e longa viaxe conseguiron o que querían, unha vida mellor.

Artigos relacionados

Back to top button

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies.
Pinche el enlace para mayor información. También puede consultar aquí nuestra política de protección de datos

ACEPTAR
Aviso de cookies
Close