En portadaÚltima hora

O pescador que alimenta ás aguias no río Bibei

Jorge Pérez González, pescador de Trives, alimenta cada ano a unha parella de aguias no encoro de Montefurado [adv_video_player id=”1″]

Pasan uns minutos das dez da mañá cando nos encontramos con Jorge que xa leva un rato esperando “levo erguido dende as sete” di. Madrugar é un dos costumes que ten este trivés pero non único. Dende hai uns anos, adica boa parte do seu tempo en primavera a alimentar a unha parella de aguias. Si, de aguias, en concreto da ratoneira común ou buteo buteo (rapaz de tamaño mediano e ás longas e anchas, cola curta, cabeza robusta e pescozo curto) que entre os meses de marzo e agosto, vive no entorno do encoro de Montefurado en pleno canón do río Bibei.

A ese punto, dende o que Jorge Pérez González natural de A Pobra de Trives pesca para as rapaces, é onde nos diriximos. Quere amosarnos o proceso, como as aves se lanzan a polos peixes que el mesmo lles tira despois de pescalos. Aínda que sorprendente e curioso, pode parecer doado, pero non o é “estes animais teñen unha vista espectacular e son moi desconfiados, sobre todo o macho” di.

Despois de atravesar Trives, xiramos en dirección San Xoán de Barrio e Montefurado (Salto de Pontenovo, 9 quilómetros e salto de Montefurado, 12 quilómetros) e logo de percorrer uns 10,5 quilómetros, pasando a central de Pontenovo e o acceso aos pobos de Navea e San Xoán de Río, aparcamos o coche. Estamos nun fermoso e pouco coñecido recuncho entre Trives e Casares, moi preto do límite co concello de Ribas de Sil xa na provincia de Lugo, e comezamos a descender por un sinuoso camiño, en dirección ao río.

O día de comezos de agosto, amenceu soleado e a auga calma, e salvo algún coche que pasa pola estrada secundaria (primeiro foi de Saltos del Sil, despois de Iberdrola e agora do Concello de Trives, que collen os triveses que veñen de A Coruña) o único son que se escoita é o piar dos paxaros. De momento nin rastro da aguia.

Axudados por un pau que o propio Jorge nos facilita, chegamos ao seu lugar de pesca. Un deles, porque cambia de postura de cando en vez, preparando en cada sitio unha pequena cabana feita con troncos e pedras “por se vén unha tormenta cando xa estou aquí, porque veño practicamente tódolos días, excepto cando chove. Chovendo non gusta pescar” di mentres saca a cana e sitúase sobre unha rocha moi preto da auga. O primeiro é botar penso no río para atraer aos peixes, practicamente enfronte do pobo abandonado de A Balsada entre os ríos Navea e Bibei, “era o pobo pescador de anguías que subían de Soutipedre antes de facer os encoros, agora só se pode acceder en lancha e os veciños viven en Trives e tamén en Éntoma, como o señor José co que me levo moi ben e que con 90 anos anda por estes pedregais” conta Jorge mentres espera que os peixen piquen.

Malia a paciencia que caracteriza a un bo pescador, ansioso por amosarnos o espectáculo das aguias lanzándose en picado pola comida, Jorge empeza a desesperar porque a auga está moi calma “pois non collemos un peixe” laméntase, “a pesca anda cando hai movemento” explica, e normalmente vai probando nun punto ou outro. Incluso cando baixa o nivel da auga no encoro faille fotografías para saber onde lanzar a miñoca porque ás veces pesca algunha troita no fondo, “tamén carpas, pero aquí son moi grandes e moi duras e pelexan coa cana, unha vez collín unha de 20 quilos” di, engadindo que cando colle algunha dalla a unha cuadrilla de búlgaros e rumanos que traballan en Trives, cos que se relaciona de cando en vez que saben preparalas moi ben. De repente ao tempo que fala, saca o primeiro peixe da mañá e lánzao á auga.

Malia que aínda non a vimos o son da aguia escoitase ao lonxe. Ten o niño na pola dun piñeiro xusto enfronte do lugar onde pesca Jorge e teno controlado en todo momento. “Son dúas, un macho e unha femia e no mes de agosto tamén teñen unha cria” explica, engadindo que deben de tratarse de aguias comúns que se alimentan de pequenos roedores e reptís, pero normalmente non de peixes. De aí o curioso desta peculiar historia.

Jorge Pérez pescando no encoro de Montefurad./ Foto: Carlos G. Hervella.
Jorge Pérez pescando no encoro de Montefurad./ Foto: Carlos G. Hervella.

Mentres falamos, pica o segundo peixe que tamén lanza, brillando prateado sobre as tranquilas augas, pero a parella segue sen acercarse. Ao tempo que lle tira os peixes, Jorge sílvalles e chama por elas “toma, toma” berra, verbas que resoan por toda a paraxe, pero as rapaces notan unha presenza extraña e non se acercan. Vémolas ao lonxe, sobrevoando o encoro, controlando o espazo e sobre todo a nós, que irrumpimos no momento do seu almorzo. “Normalmente case non me dá tempo a soltar a presa. En canto ven o peixe lánzanse a por el. Teño estado aquí e noutro punto cercano e collermos directamente dende a cana ata o punto de ter medo de cravarlle o anzol na pata, pero hoxe notan unha presenza extraña e desconfían”. Debe de ser porque non nos coñecen porque o propio Jorge asegura que moitas veces vai pescar con el un señor de Petín, “pero claro como el tamén lle bota algún peixe de cando en vez xa o deben recoñecer”.

Estamos alí, agochados entre as árbores ata pasadas as doce da mañá, hora á que adoita ir el, pode que un pouco máis cedo, ata que decidimos subir á estrada para ver se así as desconfiadas aguias se achegan. “Elas xa teñen os peixes controlados así que xa baixarán a por eles”. E así é, nada máis desaparecer do seu campo de visión.

Texto: Mónica G. Bellver
Máis información na edición en papel do Periódico O Sil.

Artigos relacionados

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Back to top button

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies.
Pinche el enlace para mayor información. También puede consultar aquí nuestra política de protección de datos

ACEPTAR
Aviso de cookies
Close